‘Het gaat uitstekend met haar,’ zei ik, terwijl ik opstond. ‘Het blijkt dat ze alleen maar liefde en zorg nodig had. Grappig hoe dat werkt, hè?’
Ik zag het aan zijn gezicht: het ongeloof, de moeite die hij had om de realiteit voor zich te verwerken. De hond die hij had afgeschreven, leefde nog en was gelukkig. En ik ook.
Mark, onverstoord door de spanning, gaf me de riem. ‘Klaar om naar het park te gaan?’ vroeg hij, met een lichte stem en zijn ogen alleen op mij gericht.
Gregs gezicht betrok terwijl hij ons beiden strak aankeek. Zijn trots was gekrenkt en hij verloor de controle over het verhaal.
‘Dit is… belachelijk,’ mompelde hij.
‘Je hebt gelijk,’ zei ik, terwijl ik hem recht in de ogen keek zonder te aarzelen. ‘Wat belachelijk is, is dat je denkt dat ik er spijt van zou krijgen dat ik je heb laten gaan.’
Zijn gezicht vertrok van woede, maar het kon me niet schelen. Hij stormde meteen weg, zijn nieuwe vriendin volgde hem op de voet, maar ik keek ze niet na.
In plaats daarvan draaide ik me naar Mark om en kneep in zijn hand, terwijl Maggie tegen mijn been leunde en vrolijk met haar staart kwispelde.
‘Klaar?’ vroeg hij, terwijl hij naar het park knikte.
Meer dan ooit
Ik glimlachte. « Meer dan ooit. »
Zes maanden later waren we terug in datzelfde park, maar deze keer voelde alles anders aan.
De zon stond laag en wierp een gouden licht over het picknickkleed waar Mark en ik zaten. Maggie kwam naar me toe draven, met iets aan haar halsband.
Ik fronste mijn wenkbrauwen. « Maggie, wat is dit? »
Mark grijnsde. « Waarom kijk je niet even? »
Ik maakte het kleine doosje los, mijn vingers trilden. Voordat ik het goed en wel besefte, zat Mark al op één knie.
‘Clara,’ zei hij zachtjes. ‘Wil je met me trouwen?’
Ik keek naar Maggie, die met haar staart kwispelde alsof ze dit moment zelf had gepland.
Ik lachte door mijn tranen heen. « Natuurlijk. »
