De sfeer in huis werd milder.
De tweeling hield op met haar te shockeren en begon haar te imponeren. Brooke ging weer achter de piano zitten en speelde voorzichtig noot voor noot. Hazel keek zwijgend toe, nog steeds met een last op haar schouders.
Jonathan begon vroeger thuis te komen en bleef in de deuropening staan terwijl zijn dochters samen aten.
Op een avond vroeg hij Nora: « Wat heb jij gedaan dat ik niet kon? »
‘Ik ben gebleven,’ zei ze eenvoudig. ‘Ik heb ze niet opgejaagd.’
Het was een moeilijke nacht waarin Hazel hevig worstelde met emoties die ze te lang had opgekropt.
Dat moment veranderde alles.
Jonathan stond zichzelf eindelijk toe openlijk te rouwen. Hij zat stil, terwijl Nora in de buurt bleef en hem in plaats van woorden troost bood.
Daar begon de genezing.
Enkele maanden later studeerde Nora met onderscheiding af. De familie Whitaker zat op de eerste rij.
