Samen openden ze een klein adviescentrum ter nagedachtenis aan Maribel, dat zich toelegt op het begeleiden van kinderen bij het verwerken van verlies met zorg en geduld.
Onder een bloeiende boom in de tuin pakte Jonathan Nora’s hand.
Hazel sprak zachtjes.
‘Je hebt haar niet vervangen,’ zei ze. ‘Je hebt ons geholpen om zonder haar te overleven.’
Nora huilde toen openlijk.
‘Dat is genoeg,’ fluisterde ze.
Het huis dat ooit iedereen wegjoeg, werd weer een thuis.
Het verdriet bleef.
Maar de liefde bleef langer.
