Toen ze eindelijk terug werd gebracht en herenigd met Dorian op het bureau, was ik daar om te wachten.
Dorian rende naar haar toe, zijn kleine beentjes droegen hem zo snel als ze konden, lachend en huilend tegelijkertijd. Hij omhelsde haar zo stevig, zonder zijn giraffe los te laten. Ik stond bij de deur, hen in de gaten houdend, terwijl warme tranen over mijn gezicht stroomden. Toen ze Dorian had gekalmeerd, liep Mirela naar me toe. Ze trok me in een heftige omhelzing, begroef haar gezicht in mijn schouder en fluisterde: « Je hebt me gered. »
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik omhelsde haar gewoon terug, dankbaar zonder woorden dat ze nog leefde.
Maanden gingen voorbij. Het proces kreeg veel publiciteit. Mirela getuigde moedig tegen Ilias in de federale rechtbank. Hij werd gearresteerd en veroordeeld voor meerdere ernstige aanklachten, waaronder ontvoering, afpersing en poging tot moord. Kennelijk hielpen de nauwkeurige data en namen die in het dagboek waren opgetekend, om een waterdicht dossier tegen zijn hele syndicaat op te bouwen.
En de persoon die hem had ingelicht op het gala? Het was een van haar zogenaamde beste vrienden. Karma deed zijn werk; die vriend werd aangeklaagd als medeplichtige en ook naar de gevangenis gestuurd.
Mirela wilde begrijpelijkerwijs naar een totaal andere stad verhuizen nadat het proces was afgelopen. Ze wilde opnieuw een frisse start, dit keer ergens echt veilig, zonder constant over haar schouder te hoeven kijken.
Voordat ze vertrok, terwijl we dozen aan het inpakken waren in haar woonkamer, draaide ze zich naar me toe en vroeg iets wat ik nooit zal vergeten. « Zou je overwegen om met ons mee te gaan? »…
