Ik glipte naar binnen. De lucht was muf. Ik zocht overal, doorzocht lades en planken. Eindelijk, in haar slaapkamerkast, verstopt in de voering van een oude, afgedankte tas, vond ik het. Een dik leren dagboek, met vergeelde pagina’s vol elegante handschrift.
Terwijl ik op haar bed zat en erdoorheen bladerde, begonnen de ontbrekende stukjes van haar leven op hun plaats te vallen. Ze was ooit getrouwd met een man genaamd Ilias—Dorian’s biologische vader—maar ze had nooit een woord over hem tegen mij gezegd. Volgens het dagboek had hij diepe, angstaanjagende banden met de georganiseerde misdaad. Ze was midden in de nacht van hem weggerend nadat ze iets had gezien wat ze niet had mogen zien. Ze veranderde haar naam volledig, verhuisde naar een andere stad, verfde haar haar en begon opnieuw.
Maar hij had haar gevonden. Het liefdadigheidsgala dat ze die avond bijwoonde was een zorgvuldig geplande valstrik. Iemand van wie ze dacht dat het een goede, vertrouwde vriend was, had hem ingelicht voor een beloning. De laatste aantekening in het dagboek eindigde met deze huiveringwekkende zin:
« Als ik verdwijn, is het omdat Ilias me gevonden heeft. »
Deel IV: De Ontsnapping en de Nasleep
Ik wist dat ik dit niet voor mezelf kon houden, hoe bang ik ook was.
De volgende ochtend nam ik het leren dagboek direct mee naar de detective die verantwoordelijk was voor haar zaak. In het begin was hij sceptisch en behandelde hij me als een naïeve tiener die detective speelde. Maar na het lezen van slechts een paar pagina’s veranderde zijn uitdrukking volledig. De kleur verdween uit zijn gezicht.
Ze heropenden onmiddellijk het onderzoek, waarbij ze al hun middelen richtten op het vinden van Ilias. Twee kwellende maanden gingen voorbij zonder echte updates. Het wachten was een marteling.
Toen, uit het niets, liep Mirela een politiebureau in een andere staat binnen.
Ze was ongelooflijk mager, gekneusd en droeg gescheurde kleren, maar ze was levend. Ze was ontsnapt. Het blijkt dat Ilias haar had opgesloten in een afgelegen hut diep in de noordelijke bossen. Ze had zijn routine nauwgezet bestudeerd en was erin geslaagd om op een nacht door een loszittende vloerplank naar buiten te glippen terwijl hij weg was om met zijn zakenpartners af te spreken. Ze liep urenlang blootsvoets door het ijskoude bos voordat ze een ouder echtpaar vond dat haar hun vaste telefoon liet gebruiken…
