DE BLIK DIE IK NIET MEER KON VERZWIJGEN
Amy’s glimlach verdween.
Niet op dramatische wijze. Niet luidruchtig.
Gewoon verwarring. Het soort verwarring dat alleen een kind kan hebben als het onbewust op een verboden plek is beland.
Haar schouders trokken iets in.
Ze had niets geëist. Ze had me niet uitgedaagd.
Ze had simpelweg genegenheid betoond.
En ik heb het afgewezen.
Die nacht heb ik nauwelijks geslapen.
Telkens als ik mijn ogen sloot, zag ik haar gezicht – die kleine flits van pijn.
Ik zei tegen mezelf dat het instinctief was geweest.
Maar de waarheid was moeilijker te verwerken.
Het was angst.
