DE TEKENING OP MIJN NACHTKASTJE
Op een middag gaf Amy me een tekening gemaakt met kleurpotloden.
Twee stokfiguurtjes onder een scheve zon.
Een van hen droeg een grote ronde bril.
Wilde krullen aan de andere kant.
Boven mijn hoofd schreef ze in onregelmatige letters:
“Oma.”
Ik bewaar die tekening op mijn nachtkastje.
Niet omdat het perfect is.
Maar omdat het iets veel groters vertegenwoordigt:
Vergiffenis.
Tweede kansen.
De moed om je hart te openen, zelfs als je dacht dat het niet meer groeide.
