EEN KIND DAT WACHT OP TOESTEMMING
Ik vroeg hem haar hierheen te brengen.
Toen Amy later die middag mijn huis binnenkwam, rende ze niet vooruit zoals ze normaal gesproken deed.
Ze bleef dicht bij haar moeder.
Stil. Voorzichtig.
Dit was een kind dat normaal gesproken als een zonnestraal kamers binnenstormde.
Nu stond ze daar alsof ze afwachtte of ze wel mocht bestaan.
Ik knielde neer zodat ik niet boven haar uit zou torenen.
Ik opende mijn armen.
‘Als je me nog steeds oma wilt noemen,’ zei ik zachtjes, ‘zou ik dat een eer vinden.’
Een fractie van een seconde aarzelde ze.
En toen lichtte haar gezicht helemaal op.
Ze rende in mijn armen met alle liefde die ze zo lang had ingehouden.
