Alexander draaide zich naar Bianca om en zei met gedempte stem: ‘Is dit wie je bent? Zeg je dit als ik niet sterk genoeg ben om mijn moeder te verdedigen?’
Bianca snelde op hem af en veranderde in een oogwenk van masker. De woede verdween en maakte plaats voor een trillende echtgenote. « Lieverd, zij heeft dit gepland. Ze haat me. Ze wil ons kapotmaken. »
‘Ze heeft je niet gedwongen,’ zei Alexander.
Voor het eerst in jaren week mijn zoon niet mee met Bianca’s emoties. Zijn stem bleef standvastig.
Ik pakte de envelop op en haalde er een biljet uit. « Jullie waren allemaal zo gretig om het te pakken dat niemand er goed naar keek. »
Lydia fronste haar wenkbrauwen. « Wat bedoel je? »
Ik hield het rekeningnummer tegen het licht. In minuscule letters, duidelijk leesbaar voor iedereen die geduldig genoeg was om te lezen, stond er: Alleen voor filmgebruik.
Bianca staarde haar aan. « Nee. »
‘Ja,’ zei ik. ‘Nepgeld. Legaal, waardeloos en onweerstaanbaar voor hebzuchtige handen.’
Alexanders mond viel open. Ewald struikelde achteruit. Lydia ging zitten zonder het te beseffen. Bianca’s ogen werden scherp van paniek – ik zag haar weer berekenend, op zoek naar een nieuwe leugen, een nieuwe uitweg.
Dus ik opende de map in mijn handtas.
‘Dit,’ zei ik, terwijl ik het eerste document omhoog hield, ‘is het kredietrapport waaruit Ewalds schuld van tachtigduizend euro blijkt. Zes creditcards. Drie particuliere leningen. Vier maanden achterstand op de hypotheek.’
Ewald stormde op me af, maar Alexander sprong tussen ons in.
‘Raak haar niet aan,’ zei mijn zoon.
Die woorden vulden een leegte in mij.
Ik hield de volgende documenten omhoog. « Dit is het bewijs dat Bianca zes maanden geleden is ontslagen bij haar reclamebaan vanwege vervalste onkostenvergoedingen. Ze vertelde je dat ze overwerkte, Alexander. Dat was niet zo. Robert volgde haar naar casino’s buiten de stad. Vijftienduizend euro verdwenen van je spaargeld. »
Bianca sloeg de papieren uit mijn hand. Haar handpalm raakte mijn wang – niet hard genoeg om me te verwonden, maar wel genoeg om de hele kamer stil te krijgen.
Alexander greep haar pols. « Nooit meer. »
De woorden waren zacht, maar ze maakten een einde aan een huwelijk.
Bianca begon te snikken – niet van verdriet, maar van nederlaag. Ewald mompelde iets over schendingen van de privacy. Lydia noemde me een jaloerse oude schoonmaakster. Ik liet ze praten. Ik liet ze dieper graven. De recorder bleef draaien.
Toen ging de deurbel.
Bianca verstijfde.
Ik glimlachte. « Dat zullen mijn zus Greta, haar man en twee buren zijn die Alexander hebben zien opgroeien. Ik vond het belangrijk dat er getuigen arriveerden voordat de dieven het verhaal probeerden te herschrijven. »
