Deel 2

De recorder was kleiner dan een luciferdoosje – zwart, eenvoudig, onschuldig ogend – maar op dat moment klonk hij luider dan een geweerschot.

Bianca deed een stap achteruit. « Hebben jullie ons opgenomen? »

‘Ik heb de waarheid opgetekend,’ zei ik. ‘Elke belediging. Elke bedreiging. Elk woord dat je schreeuwde terwijl je een oude vrouw beroofde.’

Ewalds greep op de envelop verslapte. Lydia’s beheerste uitdrukking verdween. Alexander keek van het apparaat naar mij, met wijd opengesperde ogen – niet boos, nog niet dankbaar – gewoon verbijsterd.

‘Mam,’ fluisterde hij, ‘wat heb je gedaan?’

Wat doet een moeder als haar zoon levend begraven wordt en niemand hem meer hoort ademen?

Bianca probeerde te lachen, maar het geluid viel weg. « Dit is illegaal. Jullie hebben ons in de val gelokt. »

‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Ik gaf je de kans om te laten zien wie je bent. De rest heb je zelf gekozen.’

Ik liep naar het raam en schoof het gordijn opzij. Aan de overkant van de straat stond een witte bestelbus. Binnenin zat Robert Klein – mijn buurman, een gepensioneerd privédetective, weduwnaar en de eerste die me geloofde toen ik zei dat mijn zoon gemanipuleerd werd. Achter de voorruit glinsterde een cameralens.

‘Robert filmt al sinds ik hier ben,’ zei ik. ‘Hij zag je me aanvallen. Hij zag Ewald gestolen geld aannemen. Hij zag Lydia lachen terwijl je me vernederde.’

Ewald liet de envelop vallen alsof hij zijn handen eraan brandde. « Dit is waanzin. »

‘Nee,’ zei ik. ‘Het was pure waanzin om te denken dat ik je mijn zoon zou laten vernietigen.’