Misha had het nog steeds moeilijk. Hij werkte overuren. Hij verkocht de leaseauto. Hij stopte met een levensstijl die hij zich niet kon veroorloven. Soms keek hij Irina aan met een mengeling van spijt en dankbaarheid die haar de keel dichtkneep.
Karina’s naam verscheen uiteindelijk in een gerechtelijke kennisgeving met betrekking tot de kredietrekening. Geen gevangenis. Geen dramatische handboeien. Alleen consequenties op papier: terugbetalingsverplichtingen, beperkte kredietmogelijkheden, een strafblad waardoor het de volgende keer moeilijker zou zijn om « makkelijk geld » te stelen.
Op de dag dat Misha’s nieuwe betaalpas arriveerde – zijn eigen pas, betaald met zijn eigen salaris – belde hij Irina.
« Het werkt, » zei hij zachtjes. « De transactie is niet geweigerd. »
Irina leunde achterover in haar stoel. « Goed, » antwoordde ze. « Zorg dat het zo blijft. »
