Ik heb erover nagedacht. De vraag echt overwogen.
‘Gratis,’ zei ik.
Hij glimlachte.
“Goed antwoord.”
Mijn telefoon begon al te trillen voordat ik mijn jas had uitgetrokken.
En het hield niet op.
Zevenenveertig gemiste oproepen van mijn moeder. Twaalf van Richard. Acht van Derek. Nummers die ik niet herkende – waarschijnlijk gasten van het feest die op de een of andere manier aan mijn contactgegevens waren gekomen.
De sms-berichten stroomden binnen, de een na de ander.
Thea, bel me alsjeblieft terug. We moeten praten. Het spijt me zo. Ik meende het helemaal niet. Je kunt me niet zomaar afkappen. Bel me alsjeblieft.
Marcus zag het scherm steeds opnieuw oplichten.
‘Ga je daar nog een van beantwoorden?’ vroeg hij.
‘Niet vanavond,’ zei ik.
Ik zette de telefoon op stil en legde hem met het scherm naar beneden op het aanrecht.
“Misschien wel nooit.”
We bestelden afhaalmaaltijden en aten op de bank terwijl de stad buiten onze ramen schitterde. Mijn telefoon lichtte af en toe op in mijn ooghoek, een aanhoudend teken van wanhoop dat ik niet langer hoefde te erkennen.
‘Wat gebeurt er nu?’ vroeg Marcus.
‘Ik weet het niet,’ zei ik.
Ik leunde tegen hem aan en liet mezelf eindelijk voelen hoe uitgeput ik was.
‘Ik heb ze de waarheid verteld,’ zei ik. ‘Wat ze ermee doen, is hun probleem.’
‘En het appartement?’ vroeg hij.
Ik glimlachte.
‘Ik heb iemand op het oog,’ zei ik.
Voor het eerst in twaalf jaar voelde de last die ik met me meedroeg – het constante knagende besef dat ik ongewenst was door de mensen die het meest van me zouden moeten houden – lichter aan.
Misschien zou het nooit helemaal verdwijnen.
Maar die avond, kijkend naar de stadslichten met iemand die vrijwillig voor mij had gekozen, was dat genoeg.
Meer dan genoeg.
Deel zes – Nasleep en afsluiting
De gevolgen lieten zich in de loop van de daaropvolgende week beetje bij beetje voelen.
Tante Patricia belde als eerste en kon haar tevredenheid nauwelijks verbergen.
‘Je raadt nooit wat ik gehoord heb,’ zei ze.
Het bleek dat Eleanor Brooks een behoorlijk grote sociale kring had. Tegen maandagochtend had het verhaal van het jubileumfeest zich verspreid over elke vrouwengroep, elk liefdadigheidscomité en elke eetzaal van countryclubs binnen een straal van tachtig kilometer.
« Linda probeerde de schade te beperken, » vertelde Patricia. « Ze vertelde iedereen dat je het verkeerd had begrepen. Dat de brief niet echt was. Dat je altijd al moeilijk was geweest. »
‘Heeft iemand haar geloofd?’ vroeg ik.
« Niet nadat drie verschillende gasten bevestigden dat ze tijdens het feest uw bedrijf hadden opgezocht, » zei Patricia. « Uw website heeft die avond alleen al vijftienhonderd bezoekers getrokken. »
De zakelijke gevolgen volgden daarna.
Ik vernam dat Richard midden in de onderhandelingen zat over een belangrijk contract met een regionale leverancier. De CEO van die leverancier was een goede vriend van Eleanor. Nadat ze hadden gehoord wat er op het feest was gebeurd, vroegen ze om extra tijd om de voorwaarden te bekijken.
« Extra tijd » liep uit tot weken.
De deal ging uiteindelijk wel door, maar tegen aanzienlijk minder gunstige voorwaarden.
Dereks moeder – Richards eerste vrouw – had blijkbaar via haar eigen sociale netwerk lucht gekregen van de affaire. Ze belde Derek op om haar diepe teleurstelling te uiten over hoe hij zijn stiefzus had behandeld.
Vervolgens halveerde ze zijn maandelijkse alimentatie.
Niets van dit alles bracht me vreugde. Ik controleerde de sociale media van mijn moeder niet op tekenen van lijden en hield niet bij op welke manieren het universum de balans mogelijk had hersteld.
Maar er was iets stiekem bevredigends aan de wetenschap dat de waarheid eindelijk aan het licht was gekomen.
Jarenlang had mijn moeder de touwtjes in handen gehad wat betreft het verhaal.
Het verhaal had zichzelf nu gecorrigeerd.
Patricia vroeg of ik ergens spijt van had.
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik wou dat ik het eerder had gedaan.’
Ze lachte.
‘Je vader zou trots zijn,’ zei ze.
