‘Natuurlijk wel.’ Hij kwam dichterbij. ‘Een tip: maak jezelf niet belachelijk. Niemand hier geeft om je.’
Ik glimlachte even.
‘Dan hoeft niemand er bezwaar tegen te hebben als ik blijf,’ zei ik.
Derek was niet veranderd. Tweeëndertig jaar oud en nog steeds levend van het geld van zijn vader – althans, wat er nog van over was. Ik had mijn onderzoek gedaan. Dat diploma uit Californië had niets opgeleverd. Hij had van de ene consultancybaan naar de andere gehopt, de een nog vager dan de ander, voordat hij weer naar huis terugkeerde om voor Richard te werken in een of andere verzonnen managementfunctie.
‘Laat me raden,’ zei hij, terwijl hij zijn champagne ronddraaide. ‘Je bent hier voor een aalmoes.’
“Ik ben hier omdat ik een uitnodiging heb ontvangen.”
‘Juist.’ Hij lachte. ‘Mijn stiefmoeder had medelijden met je. Ze zei dat je waarschijnlijk in iets van de kringloopwinkel zou verschijnen, maar we moesten toch maar aardig zijn.’
Ik voelde de bekende woede weer opkomen, maar ik had tien jaar de tijd gehad om te leren hoe ik die in bedwang kon houden.
‘Heeft ze dat tegen iedereen gezegd?’ vroeg ik.
‘Onder andere.’ Derek boog zich samenzweerderig naar je toe. ‘Dat je geen baan kon behouden. Dat je iedereen de schuld gaf van je problemen. Dat je eigenlijk geen vaste woonplaats hebt.’
Dat was dus het verhaal. Mijn moeder had tien jaar lang van mij een waarschuwend voorbeeld gemaakt: de ondankbare dochter die niet voor zichzelf kon zorgen.
‘Interessant,’ zei ik kalm.
“Wat is interessant?”
‘Dat ze het überhaupt over mij heeft,’ antwoordde ik. ‘Ze heeft me immers al tien jaar niet gebeld.’
Dereks grijns verdween even.
‘Nou ja,’ mompelde hij. ‘Maak in ieder geval geen scène.’ Hij knikte naar het cadeau in mijn handen. ‘En verwacht niet dat iemand onder de indruk zal zijn van wat het ook is. We weten allemaal dat je je niets fatsoenlijks kunt veroorloven.’
Ik dacht eraan het hem te vertellen. Ik dacht eraan zijn gezicht te zien veranderen wanneer hij zich realiseerde wie ik precies geworden was.
Maar nog niet. Niet op deze manier.
‘Neem me niet kwalijk,’ zei ik. ‘Ik moet het gelukkige paar even feliciteren.’
Ik liep langs hem heen naar de hoofdtafel, waar mijn moeder als een koningin zat en haar hofhouding overzag.
De doos voelde bij elke stap zwaarder aan.
Het werd stil aan tafel toen ik dichterbij kwam. Richard zat rechts van mijn moeder, nippend aan een whisky. Zijn gezicht was in de loop der jaren harder geworden – diepere rimpels, een permanente frons tussen zijn wenkbrauwen. De blik die hij me gaf was dezelfde als die hij me had gegeven op de dag dat hij me had weggestuurd.
Ik stopte voor hen en zette de doos op tafel.
‘Fijne jubileum, mam,’ zei ik.
Mijn moeder wierp een blik op het cadeau alsof het haar elk moment kon bijten. Daarna draaide ze zich om naar de vrouwen naast haar – een groepje stamgasten van de countryclub in parels en designerjurken – en lachte.
‘Oh, kijk eens,’ zei ze. ‘Mijn dochter is toch nog komen opdagen.’
De vrouwen wisselden blikken uit – beleefde glimlachen die hun ogen niet bereikten.
‘Dat is een mooie doos,’ opperde een van hen.
Mijn moeder heeft het niet aangeraakt.
‘Ik weet zeker dat het heel attent is,’ zei ze. Ze benadrukte het woord alsof het een grapje was. ‘Thea was nooit zo goed met cadeaus. Of met geld. Of met vooruit plannen, eigenlijk.’
Richard snoof.
‘Weet je nog, met Kerstmis gaf ze ons die zelfgemaakte fotolijstjes?’ zei hij.
Gelach golfde door de tafel.
