De volgende ochtend, toen mijn zoon terugkwam van zijn reis, omhelsde ik hem wat steviger en langer. Ik vertelde hem niets over de stem, maar diep in mijn hart wist ik dat het een teken was: om elk gewoon moment te koesteren, want op een dag zijn die stemmen en herinneringen misschien wel alles wat ons nog rest.
