Het was zo’n alledaags verzoek, zo vertrouwd, dat ik er geen seconde over nadacht. Ik liep de gang in, reikte zijn kamer in en deed de lamp uit zonder erin te kijken. Nog halfslaperig ging ik terug naar bed en kroop onder de dekens.
Maar terwijl ik daar lag, bekroop me een verontrustend gevoel – een besef waardoor ik naar adem hapte.
Mijn zoon was niet thuis.
Hij was eerder die dag vertrokken voor een kampeertrip met zijn vrienden. Mijn hart sloeg een slag over. Langzaam ging ik rechtop zitten en fluisterde tegen mezelf: « Dus… wie sprak er net tegen me? »
Angst en verwarring woelden in me, maar ik dwong mezelf op te staan. Stap voor stap liep ik terug naar zijn kamer. De deur stond een klein beetje open, precies zoals ik hem had achtergelaten. Toen ik hem opendeed, was de kamer leeg – perfect netjes, perfect stil. Zijn bed was opgemaakt, zijn spullen waren weg. Er was geen enkel teken dat er iemand was geweest.
