Langzaamaan begon ze kleine stappen vooruit te zetten. Ze sloot zich aan bij een lokale, ondersteunende rouwverwerkingsgroep en begon uiterst kleine, nieuwe gewoontes en rituelen voor zichzelf te creëren. In de tuin plantte ze met uiterste zorg de favoriete, felgekleurde bloemen van Leo. ‘s Avonds, in de stilte van de woonkamer, schreef ze hem lange, emotionele brieven over alle mooie dingen in de wereld die haar zoon helaas niet meer met zijn eigen ogen kon zien.
Twee zware jaren later bezocht Elena een grote, nationale conferentie die specifiek was opgebouwd rondom het verwerken van medische trauma’s en de bescherming van jonge kinderen. Terwijl ze in de zaal zat, hoorde ze plotseling een zeer vertrouwde, geruststellende stem door de luidsprekers. Het was dokter Aris. Ze stond daar op het grote pódium en sprak vol overgave over het cruciale belang van medische empathie in ziekenhuizen.
Toen de twee vrouwen elkaar na afloop van de lezing opnieuw ontmoetten, deelde de arts voor het eerst ook haar eigen, diep persoonlijke verhaal. Ze vertelde Elena dat haar eigen dochter ooit, jaren geleden, een zeer vergelijkbaar en gruwelijk ongeluk ternauwernood had overleefd. Die angstaanjagende ervaring had haar als arts in de kern veranderd en had haar kijk op immens verlies en medische verantwoordelijkheid voorgoed gevormd.
