Mijn man ging op zakenreis met een vrouwelijke collega… Uren later belde hij me huilend op.
Mijn naam is Sienna. Ik ben 35, een thuisblijfmoeder, en de afgelopen vijftien jaar heb ik alles aan mijn gezin gegeven.
Mijn man, Cameron, runt een middelgroot techbedrijf. Hij heeft de afgelopen tien jaar carrière gemaakt, terwijl ik me heb gericht op de opvoeding van onze zoon Benjamin, nu vijftien – slim, aardig en scherpzinniger dan we denken.
Ik kreeg hem tijdens mijn studietijd. Sindsdien wordt mijn leven bepaald door schoollunches, tandartsafspraken, de was en liefde. Het soort liefde dat stil en constant is. Het soort liefde dat je niet altijd opmerkt totdat het op de proef wordt gesteld.
Toen kwam Lucy.
Ze is Camerons assistente. Zevenentwintig. Gedreven. Verfijnd. Het soort vrouw dat met één zelfverzekerde blik de aandacht trekt. Ik had geen hekel aan haar. Maar ze was er altijd – late vergaderingen, zakenreizen, borrels na het werk.
Ik was niet jaloers in de traditionele zin. Ik benijdde haar. Ze had een doel, ze was in beweging. Een wereld buiten de vier muren en een vaatwasser. Ondertussen was ik handdoeken aan het opvouwen en vroeg ik me af wanneer ik niet meer gezien werd.
Toch bleef ik stil. Cameron was de kostwinner. Lucy was slechts zijn assistente.
Totdat ze dat niet meer was.
