Na vijftig jaar huwelijk heb ik een scheiding aangevraagd. Zelfs nu, terwijl ik die woorden op papier zet, voelen ze onwerkelijk aan – alsof ik het leven van een vreemde beschrijf. Toch was het mijn leven. Op mijn vijfenzeventigste was ik tot een stille, angstaanjagende waarheid gekomen die ik niet langer kon onderdrukken: ik stikte.
Charles en ik hadden een leven van onmiskenbare respectabiliteit opgebouwd. In ons huis rook het altijd naar citroenpoets. We voedden kinderen op die opgroeiden, het huis verlieten en ons met de feestdagen bleven bellen. Decennialang was onze routine zo vastgeroest dat het onbreekbaar leek. Voor de buitenwereld waren wij de maatstaf; het echtpaar waar mensen naar wezen en zeiden: « Zo hoort een huwelijk eruit te zien. »
Maar ergens binnen de structuur van dat huwelijk ben ik verdwenen.
