Zes maanden nadat we ons tweede kindje hadden gekregen, begon mijn man zich vreemd te gedragen: hij vermeed mijn aanrakingen, sloop midden in de nacht zijn bed uit en verdween in onze oude bestelwagen tot de zon opkwam. Ik dacht dat ik wist wat dat betekende… totdat ik de bestelwagen eindelijk openmaakte en besefte dat ik het mis had.
Advertentie
Ik ben 32 jaar, vrouw, Amerikaans, en getrouwd met Jake, 34 jaar. We hebben twee kinderen: Maddie, onze wilde tweejarige, en Theo, onze baby van zes maanden.
Zes maanden geleden werd ik geboren in Theo.
Aanvankelijk ging het om kleine dingen.
Vanaf dat moment begon mijn man zich vreemd te gedragen.
Niet « we zijn moe en prikkelbaar », dat is niet verkeerd.
Uit.
Aanvankelijk ging het om kleine dingen.
Advertentie
Jake stopte met zich voor mijn ogen om te kleden. Hij pakte zijn kleren, liep naar de badkamer, deed de deur dicht en kleedde zich daar aan alsof we huisgenoten waren.
Als ik langs liep en zijn rug aanraakte of hem van achteren omhelsde, deinsde hij terug.
Hij begon ‘s avonds laat lange douches te nemen. Ik lag dan al halfslaperig in bed en luisterde al 30 tot 40 minuten naar het stromende water.
Als ik langs liep en zijn rug aanraakte of hem van achteren omhelsde, deinsde hij terug.
Geen enorme sprong, maar wel genoeg.
Advertentie
Dan forceerde hij een glimlach. « Sorry, schat. Je liet me schrikken. Ik ben gewoon moe. »
In bed zou ik dichterbij komen en mijn hoofd op zijn borst leggen.
Na een minuut trok hij zich terug.
Zijn hele lichaam verstijfde.
Na een minuut trok hij zich terug.
« Ik moet slapen zolang het kan, » zei hij dan. « Het is waanzinnig druk op het werk. »
Ondertussen lekte ik melk, liep ik in een legging en functioneerde ik op drie uur slaap en koude koffie. Mijn buik was zacht, mijn keizersnede litteken deed pijn en mijn haar zat in een vettige knot.
Advertentie
Hij heeft spijt van dit leven.
Mijn hersenen hebben het dus gedaan.
Hij wil je niet meer. Je bent nu walgelijk. Hij heeft spijt van dit leven.
Toen kwamen de blikken.
Ik zat in de schommelstoel Theo te voeden, mijn haar in de war, mijn shirt vol vlekken. Ik voelde blikken op me gericht en keek op.
Jake zou in de deuropening staan.
Op andere momenten keek hij me helemaal niet aan.
Advertentie
Ik kijk alleen maar toe.
Zijn ogen zouden gaan glinsteren. Zijn kaken zouden zich aanspannen, alsof hij iets wilde zeggen maar het inslikte.
Als ik zou zeggen: « Wat? », zou hij knipperen en snel wegkijken.
Soms keek hij me helemaal niet aan. Dan vroeg hij: « Gaat het wel? », terwijl hij naar de koelkast staarde.
Ik ben begonnen met het bijhouden van een interne lijst.
Daarna begon hij ‘s nachts te verdwijnen.
Wil zich niet omkleden waar ik bij ben. Schrikt terug. Wil niet knuffelen. Kijkt vreemd. Ontwijkt me nog vreemder.
Advertentie
Daarna begon hij ‘s nachts te verdwijnen.
