Dertien jaar geleden leefde ik mijn leven in een vast ritme.
Werk. Slapen. Opnieuw werken.
Ik dacht dat ik wist wie ik was en wat mijn grenzen waren.
Ik had ambities, maar geen groot plan.
Ik wilde gewoon mijn best doen. Meer niet.
In die periode gebeurde er iets kleins. Zo klein dat ik het toen niet eens als een keerpunt zag.
Een ontmoeting. Een vraag. Een moment waarop ik had kunnen wegkijken… maar dat niet deed.
