Haar woorden drongen langzaam tot me door, als licht dat door de wolken breekt.

Die avond, toen ik alleen zat, begon ik iets te begrijpen wat ik voorheen niet begreep. Verdriet uit zich niet altijd in tranen. Soms is het een teken van kracht. Soms is het een stille glimlach die een leven lang herinneringen in zich draagt.

Mijn grootmoeder was niet onberoerd gebleven door verlies; ze had er simpelweg voor gekozen om de liefde op haar eigen manier te eren. En op dat moment besefte ik dat mijn grootvader ons niet echt had verlaten. Hij leefde voort in haar kracht, in haar vrede en in elk verhaal dat nog verteld zou worden.