Ik schoof een stoel aan, ging erop staan en schroefde de detector los. Terwijl ik hem voorzichtig opende, voelde ik een lichte spanning die ik niet goed kon verklaren. Alsof een deel van mij al wist dat dit geen gewone batterijvervanging zou zijn.
Wat ik binnenin aantrof, deed mijn handen verstijven: een kleine, verborgen camera, netjes geplaatst op een plek waar niemand ooit zou verwachten te kijken.
Even staarde ik er maar naar, in een poging mezelf ervan te overtuigen dat ik me vergiste. Dat het misschien een onderdeel was van het apparaat zelf. Dat ik iets verkeerd interpreteerde. Maar dat was niet zo. Het was te duidelijk, te doelbewust geplaatst om een vergissing te zijn.
Mijn vrouw zag mijn uitdrukking nog voordat ze het apparaat zag. Ze kende me goed genoeg om te weten wanneer iets serieus was. Ze kwam dichterbij, keek omhoog, en op dat moment veranderde alles.
We zeiden niet veel. Woorden waren overbodig. Het besef dat onze privacy was geschonden, hing zwaar in de lucht.
We pakten haastig onze koffers, met een kloppend hart, en lieten alles achter behalve het groeiende besef dat we daar niet langer konden blijven. Elk geluid leek plotseling luider. Elke seconde voelde langer. Het huis dat eerst comfortabel had geleken, voelde nu vreemd en onveilig…
