Het was geen luid of dringend geluid, slechts een klein, constant flikkerend lichtje afkomstig van de rookmelder boven de keukendeur.
In eerste instantie dachten we dat het gewoon een waarschuwing voor een bijna lege batterij was. Dat gebeurt tenslotte vaak, vooral in huizen die niet dagelijks worden gebruikt. Maar er was iets vreemds aan. Misschien was het het patroon, dat niet helemaal leek te passen bij wat je normaal zou verwachten. Of misschien was het de stille onrust die ons al sinds onze aankomst in de Airbnb achtervolgde, een gevoel dat we niet goed konden plaatsen maar ook niet volledig konden negeren.
We hadden de plek gekozen omdat hij er perfect uitzag op de foto’s. Rustige omgeving, modern interieur, goede recensies. Alles leek te kloppen. Maar soms is het precies dat soort perfectie dat achteraf vragen oproept.
Die avond, toen het huis stil werd en de geluiden van buiten langzaam wegstierven, keek ze weer naar boven. Het lichtje bleef knipperen, onveranderd, alsof het ons probeerde te vertellen dat er iets niet klopte.
“Kun je dat morgen even nakijken?” vroeg ze.
Ik knikte, zonder te beseffen hoeveel dat kleine moment uiteindelijk alles zou veranderen. Voor mij was het nog steeds iets kleins, iets praktisch dat je even oplost en daarna vergeet.
De volgende ochtend won de nieuwsgierigheid het van me. Ik stond op, liep naar de keuken en bleef even staan onder de rookmelder. Het lichtje knipperde nog steeds. Precies hetzelfde ritme. Precies dezelfde intensiteit…
