Een andere vorm van erfelijkheid
Mijn werk heeft me naar vele steden gebracht. Ik heb mijn stempel gedrukt op stenen gevels en minutieus getekende plattegronden. Elk gebouw dat ik heb helpen ontwerpen, is een klein stukje van mezelf, bevroren in de tijd.
Als ik er nu langs loop, denk ik: dit zijn mijn kinderen.
Tegenwoordig woon ik alleen, maar niet in eenzaamheid.
Ik heb een kat, een tuin en trouwe vrienden. Elke ochtend geniet ik van de stilte als een luxe. Ik drink mijn koffie op het balkon, luister naar de vogels en dank het leven voor deze rust waar ik zo naar verlangd heb.
Sommigen blijven echter oordelen. Tijdens familiediners klinken de fluisteringen weer:
« Arme tante Lida, ze heeft niemand die voor haar zorgt. »
Ik glimlach, want ik weet dat ik alles heb wat ik nodig heb. Geluk vind je niet in de menigte om je heen, maar in de innerlijke rust die je met je meedraagt.
