Vrijheid verkiezen boven conformiteit
Ik studeerde architectuur in Moskou, in een tijd dat alles instortte en weer werd opgebouwd. De wereld leek voor mijn ogen opnieuw te worden getekend, en ik wilde daar deel van uitmaken.
Ik woonde in een klein appartement met drie huisgenoten, ik at bijna elke avond pasta, maar elke dag voelde ik me levend.
Een man deelde twee jaar lang mijn leven. Hij wilde kinderen. Ik niet.
Op een avond zei hij tegen me:
« Je zult er spijt van krijgen als je oud bent. »
Ik antwoordde met een glimlach:
« Als kinderen een garantie zijn dat iemand je een glas water aanreikt, dan heb ik liever dorst. »
We gingen zonder drama uit elkaar. Hij stichtte een gezin en ik bouwde mijn carrière op. Tientallen jaren later schrijven we elkaar nog steeds – hij, tevreden met zijn rol als grootvader; ik, sereen in mijn rol als vrije vrouw.
