Ik ontmoette hem op de trappen van de veranda. Bella stond naast me, haar haren overeind, een laag, dreunend geluid begon in haar keel. Ik hield mijn dubbelloops jachtgeweer losjes over mijn arm – niet gericht, maar om ervoor te zorgen dat het onderdeel van het gesprek was.
‘Kan ik u helpen?’ vroeg ik, mijn stem zo hard als de bevroren grond.
De man was jong, verzorgd en had ogen die eruit zagen alsof ze waren ingeruild voor knikkers. « Meneer Peterson? Mijn naam is Elias Thorne . Ik vertegenwoordig de belangen van Silas Larrabee . Wij zijn van mening dat u drie personen in uw bezit heeft die tot de nalatenschap van Larrabee behoren. »
‘Bezitting?’ Ik spuugde het woord uit. ‘Ik ben in bezit van een tractor en een houtstapel. Ik ben gastheer voor drie mensen. En ze behoren tot geen enkel landgoed.’
‘Meneer Larrabee is hun grootvader,’ zei Thorne, met een kalme en onverstoorbare stem. ‘Hij heeft het wettelijke recht om toezicht te houden op hun opvoeding. We hebben de medische dossiers van de moeder waaruit blijkt dat ze geestelijk instabiel was toen ze vluchtte. De kinderen zijn ontvoerd uit hun rechtmatige thuis.’
‘Ze werden in de modder achtergelaten om te sterven!’ riep ik. ‘Waar was ‘opa Silas’ toen de vorst inviel? Waar was hij toen ze van de honger omkwamen?’
‘Dat is een zaak voor de rechter,’ antwoordde Thorne, terwijl hij op het juridisch dossier tikte. ‘We hebben een gerechtelijk bevel voor hun onmiddellijke overplaatsing naar een particuliere instelling voor onderzoek.’
Op dat moment ging de deur achter me open. Adriana stapte naar buiten. Ze was niet langer de rouwende weduwe. Ze was een leeuwin.
‘Je neemt ze niet mee,’ zei ze, haar stem galmde over de wei.
‘En wie ben jij?’ vroeg Thorne met een spottende blik.
‘Ik ben hun door de rechtbank aangewezen pleegmoeder,’ antwoordde ze, terwijl ze haar eigen papieren omhoog hield. ‘En deze gemeente heeft al een beschermingsbevel uitgevaardigd op basis van bewijs van verlating en gevaarzetting. Als u deze veranda betreedt, betreedt u een beschermd pleeggezinsterrein. En in deze vallei nemen we onze grenzen zeer serieus.’
De buren begonnen de oprit op te rijden. De bakker. De schooljuf. De smid. Vijf vrachtwagens, toen tien. Ze zeiden niets. Ze stonden daar gewoon, een muur van flanel en spijkerstof, die de zwarte sedan blokkeerde.
Thorne keek om zich heen, zijn kalmte wankelde langzaam. Hij was gewend aan directiekamers en geïntimideerde rechters. Hij was niet gewend aan een stad die vond dat een wonder het waard was om voor te vechten.
‘Dit is nog niet voorbij,’ zei Thorne, terwijl hij terugliep naar zijn auto. ‘Je kunt ze niet voor altijd verborgen houden.’
‘We verbergen ze niet,’ riep ik, terwijl hij achteruitdeinsde. ‘We voeden ze op! En ze zullen precies weten wie je bent als ze oud genoeg zijn om te stemmen!’
De sedan scheurde weg en liet een stofwolk achter zich, maar toen ik me naar Adriana omdraaide, zag ik de angst in haar ogen. We hadden de slag gewonnen, maar de oorlog om de Sterrenbaby’s was nog maar net begonnen.
