Marta verspilde geen tijd aan beleefdheden. Ze stormde de keuken in, haar dokterstas zwaaiend, en begon meteen met een ritmische, geoefende beoordeling van de baby’s. Ze controleerde hun ademhaling, de kleur van hun huid, de helderheid van hun ogen.
‘Ze zijn opmerkelijk gezond, John,’ mompelde ze, haar handen bewogen met een gratie die alleen decennialange ervaring in de verpleging kan geven. ‘Een beetje ondergewicht, en ze zaten zeker op het randje van onderkoeling, maar het zijn vechters.’
Ze pakte het meisje met de sterrenketting op en haalde de binnenste laag van de versleten deken weg. Terwijl ze dat deed, dwarrelde een klein, verfrommeld papiertje op de grond. Het was een rafelig stukje briefpapier, vergeeld aan de randen, alsof het in grote haast uit een dagboek was gescheurd.
Ik pakte het op. Het handschrift was elegant maar gehaast, de inkt was hier en daar uitgesmeerd alsof er tranen op waren gevallen.
‘Heb ze alsjeblieft genoeg lief voor mij,’ stond er. ‘Zij zijn het licht in een wereld die in duisternis gehuld is. Bescherm ze tegen de schaduw van de ‘L’.’
Marta las de woorden over mijn schouder mee, en een zware stilte daalde neer in de keuken. De vermelding van de letter ‘L’ bezorgde me een rilling die zelfs de houtkachel niet kon wegnemen. Het was niet zomaar een beginletter; het was een schaduw.
‘We moeten de politie bellen, John,’ zei Marta, met een ongewoon zachte stem.
‘Ik weet het,’ antwoordde ik. ‘Maar kijk naar ze. Als we ze aan de staat overdragen, worden ze gescheiden. Ze worden voor zonsondergang in verschillende pleeggezinnen geplaatst. Kijk hoe ze elkaar vasthouden.’
Zelfs in hun slaap waren de vingertjes van de baby’s in elkaar verstrengeld. De zon hield de hand van de maan vast ; de tenen van de maan raakten die van de ster aan . Ze vormden een sterrenbeeld dat niet verbroken kon worden.
Sheriff Harvey Jenkins arriveerde een uur later. Hij was een man van weinig woorden en met een nuchtere, pragmatische instelling. Hij fotografeerde het struikgewas, de dekens en de zilveren amuletten. Hij bekeek het briefje met een grimas.
« Er zijn in drie districten geen meldingen van vermiste personen, » zei Harvey, terwijl hij zijn hoed achterover nam. « Er zijn ook geen baby’s uit ziekenhuizen gestolen. Het is alsof ze zomaar uit de lucht zijn komen vallen. »
Hij keek me aan, en vervolgens naar de wasmand. ‘Ik moet ze naar het ziekenhuis van de provincie brengen, John. Dat weet je toch? Volgens de regels.’
‘De autoriteiten hebben ze niet gevonden in de ijskoude modder, Harvey,’ snauwde ik, verrast door de venijnigheid in mijn eigen stem. ‘Ik wel. Bella wel. Ze zijn stabiel. Marta is hier. Geef me een paar dagen. Laten we eens kijken of er iemand komt zoeken voordat je ze in het systeem plaatst.’
Harvey zuchtte en keek naar de drie kleine zieltjes. Hij wist net zo goed als ik dat het systeem een vleesmolen was voor naamloze kinderen. « Achtenveertig uur, John. Meer kan ik je niet geven voordat ik de officiële overdracht moet regelen. »
Maar achtenveertig uur werden een week, en op de zevende dag verscheen er een gewone witte envelop in mijn brievenbus, zonder postzegels en zonder afzender.
