Verhaal 5
Elk jaar op mijn verjaardag geeft mijn vader me een raar, goedkoop cadeautje. Een steen, een aardappel, een lepel met mijn naam erin gekrast. Maar aan elk cadeautje zit een verhaal vast. Zoals de steen die we meenamen op onze kampeertrip. Of de lepel van mijn eerste maaltijd die ik als kind helemaal alleen at. Nu ik 25 ben, heb ik een doos vol van die vreemde dingen. Elk ervan roept een herinnering op die sterker is dan welk duur cadeau dan ook. Mijn vader zegt: « Grote dingen vervagen. Verhalen niet. » Ik geloof hem nu. Die doos is onbetaalbaar.
