Verhaal 1:
Mijn oma gaf me voor mijn verjaardagen altijd maar één oude ansichtkaart. Ik fronste dan mijn wenkbrauwen en rolde met mijn ogen. Ik was 17 toen ze overleed.
Toen ik 37 was, ging ik naar mijn ouderlijk huis en vond een pot met haar 17 ansichtkaarten. Ik sloeg er een open en stond perplex. Het was niet zomaar een willekeurige ansichtkaart. Ze had een klein gedichtje over mij geschreven, vol met specifieke details uit dat jaar van mijn leven. Sommige waren lieve kleine observaties; andere waren adviezen voor mijn « toekomstige zelf ».
Ik besefte dat dit eigenlijk het meest waardevolle cadeau was dat ik me ooit had kunnen wensen. Als ze me geld of materiële dingen had gegeven, zouden die allang weg zijn. Maar haar woorden? Die zullen me voor altijd bijblijven.
Ik nam ze mee naar huis en hing ze aan de muur. Nu zijn ze een van mijn meest dierbare bezittingen. Dankjewel, oma Elizabeth… Ik hou van je.
