Maar het doorbrak de spanning.

De dagen erna waren niet perfect. Er waren ongemakkelijke stiltes en misverstanden. Maar ook kleine momenten van vriendelijkheid. Onverwacht gelach.

Clara begon te veranderen. Langzaam maar zeker.

Ze begon Lucía te vergezellen naar doktersbezoeken.
Ze corrigeerde Mateo wanneer dat nodig was.
Op een avond legde ze stilletjes een deken bij hun deur.

De tijd deed de rest.

Toen de baby op het punt stond geboren te worden, namen Clara en haar man een besluit: ze wilden het jonge stel helpen verhuizen. Met een deel van hun spaargeld kochten ze een klein maar comfortabel appartement voor hen.

Lucía huilde. Mateo wist niet wat hij moest zeggen.

Clara zei simpelweg: « Zodat je in vrede kunt leven. »

Drie jaar later voelde het huis weer als vanouds aan.

Er werd gelachen.