Een moment later verscheen hij in de deuropening, buiten adem op een manier die meer op paniek dan op inspanning leek. Zijn ogen waren bloeddoorlopen, zijn kaaklijn bedekt met stoppels. Voor een man die er altijd zo trots op was er onberispelijk uit te zien, zag hij er… uitgeput uit.
‘Hoe lang weet je dit al?’ vroeg hij.
‘Goedemorgen,’ zei ik, terwijl ik mijn mok naar mijn lippen bracht. ‘Je ziet er vreselijk uit.’
‘Olivia.’ Hij streek met zijn hand door zijn haar en liep nerveus heen en weer. ‘Over Jessica. Over… alles. Hoe lang weet je dit al?’
Ik gebaarde naar de stoel tegenover me. « Ga zitten, Marcus. Je maakt het tapijt nerveus. »
Hij plofte neer in de stoel alsof iemand zijn touwtjes had doorgesneden. Even staarde hij me aan, verwarring en wanhoop streden om een uitdrukking op zijn gezicht.
‘Jessica heeft gisteravond alles toegegeven,’ zei hij uiteindelijk. ‘Over Brad. Over… eigenlijk over heel veel dingen.’ Een humorloze lach ontsnapte hem. ‘Zelfs nu ben ik nog steeds een idioot.’
‘Ja,’ beaamde ik. ‘Dat ben je.’
Hij trok een grimas. « Dat heb ik verdiend. »
“Dat doe je.”
We zaten even in stilte, het gezoem van de airconditioning vulde de ruimte tussen ons.
‘Ik bleef maar denken,’ zei hij, wat zachter, ‘dat je het niet had gemerkt. Dat je… ik weet het niet. Afgeleid. Druk met de kinderen. Met… het leven.’
‘Wat je bedoelt,’ zei ik, ‘is dat je me onderschat hebt. Alweer.’
Zijn ogen schoten omhoog naar de mijne. « Dat is niet wat ik— »
‘Dat is precies wat je deed,’ onderbrak ik hem. ‘Je ging ervan uit dat ik de andere kant op zou kijken omdat dat makkelijker was. Omdat ik het gezin, de routine of je reputatie niet wilde ruïneren. Je dacht dat als je de zaken maar aannemelijk genoeg hield, ik aan mezelf zou gaan twijfelen.’
Zijn schouders zakten. ‘Hoe lang nog?’ vroeg hij opnieuw.
Ik zette mijn koffie neer en reikte in de lade van het bijzettafeltje om de tweede envelop te pakken die ik daar de avond ervoor had neergelegd.
‘Lang genoeg,’ zei ik. ‘Lang genoeg om te weten dat Jessica nooit je enige geheim was.’
Hij staarde naar de envelop alsof die hem elk moment kon bijten. « Wat is dat? »
“Open het.”
Zijn handen trilden toen hij een vinger onder de flap schoof en de papieren eruit haalde. Ik zag zijn ogen over de pagina’s glijden – bankafschriften, transactieoverzichten, eigendomsdocumenten. De kleur trok dit keer geleidelijk uit zijn gezicht: verwarring, toen afschuw, en vervolgens een doffe, ziekelijke berusting.
‘Olivia,’ fluisterde hij. ‘Wat heb je gedaan… hoe heb je dat gedaan…?’
‘Toen ik de detective inhuurde om uw affaire te onderzoeken,’ zei ik, ‘verwachtte ik de gebruikelijke dingen te vinden. Hotelbonnen. Foto’s in restaurants. Misschien een bierviltje met een telefoonnummer erop. In plaats daarvan vond ik iets… interessanters.’
Hij slikte. « De offshore-rekening. »
‘De offshore-rekeningen,’ corrigeerde ik. ‘Meervoud. De lege vennootschappen. Het geld dat je erdoorheen hebt gesluisd. Het appartement dat je op Jessica’s naam hebt gezet. Dacht je echt dat je bedrijfsgelden in je kleine romantische projecten kon stoppen zonder dat iemand het uiteindelijk zou merken?’
‘Het is niet wat het lijkt,’ flapte hij er automatisch uit.
Ik trok mijn wenkbrauw op. « Echt? Want het lijkt wel fraude. »
Hij deinsde terug bij dat woord, alsof ik hem een klap had gegeven. « Ik was niet aan het stelen, » zei hij snel. « Ik was aan het… herverdelen. »
Ik kon het niet laten. Ik moest lachen. Een kort, scherp geluid.
‘Dat zou je op een T-shirt moeten zetten,’ zei ik. ‘Ik heb niet gestolen, ik heb geld herverdeeld.’ Misschien dat de belastingdienst die nuance wel kan waarderen.’
Zijn kalmte begon verder te wankelen. « De Belastingdienst? U… u heeft met de Belastingdienst gesproken? »
‘Nee,’ zei ik. ‘Maar mijn forensisch accountant heeft een zeer uitgebreid dossier voor hen opgesteld. En voor uw raad van bestuur.’
De stilte die volgde was zwaar, dik van het gewicht van alles wat onuitgesproken was gebleven. Hij staarde opnieuw naar de papieren, zijn vingers werden wit aan de randen.
‘Hoe ver ben je gegaan?’ vroeg hij uiteindelijk, met een dunne stem. ‘Wat heb je?’
‘Genoeg,’ zei ik. ‘Genoeg om je te ruïneren. Professioneel. Financieel. Misschien zelfs juridisch, als ik de neiging zou hebben om het zover te laten komen.’
Zijn ogen schoten naar de mijne, op zoek naar iets. Genade, misschien. Of nostalgie. Een teken dat de vrouw met wie hij getrouwd was nu zou opduiken en zeggen dat ze het onmogelijk kon doen.
‘Wat wil je?’ vroeg hij, zijn laatste restje bravoure verdwenen.
‘De scheidingspapieren worden vanmiddag op uw kantoor bezorgd,’ zei ik. ‘Mijn advocaat heeft al een schikkingsovereenkomst opgesteld.’
Hij slikte moeilijk. « Wat voor soort schikking? »
‘Eentje die je, denk ik, genereus zult vinden,’ zei ik. ‘Gezien het alternatief.’
Zijn mond vertrok in een grimas. « Welk alternatief? »
