‘Ik kan je stabiliteit bieden,’ zei hij. ‘Een echt thuis. Veiligheid voor jou en je kinderen. Een leven zonder constante zorgen.’

Mijn hart sloeg een slag over. « Richard… wat zeg je nou? »

Hij glimlachte vriendelijk. « Ik vraag je ten huwelijk. »

Vervolgens haalde hij een ringdoosje tevoorschijn.

Binnenin zat een ring met diamanten en saffieren die er onvoorstelbaar duur uitzag.

‘Laat mij voor je zorgen,’ zei hij.

Ik staarde ernaar en dacht na. Ooit had ik van iemand gehouden, geprobeerd daar een leven op te bouwen. Het had me alleen achtergelaten, worstelend, verlaten.

Ik hield niet van Richard, maar ik mocht hem wel. En hij had ook niet gezegd dat hij van me hield. Misschien maakte dat de zaken wel eenvoudiger.

‘Is het nou echt zo moeilijk om te beslissen?’ vroeg hij, zijn stem licht maar gespannen vanbinnen.

Ik aarzelde. Toen zei ik tegen mezelf dat ik praktisch handelde. Dat ik koos voor wat een goede moeder hoort te doen: zekerheid boven dromen.

‘Oké,’ zei ik, terwijl ik mijn hand naar voren schoof. ‘Ja.’

Aanvankelijk leek alles perfect.

Richard heeft tijd doorgebracht met mijn kinderen, en ze vonden hem aardig.

Op een zaterdagmiddag nam hij ze mee naar buiten. Toen ze terugkwamen, waren ze dolenthousiast.

« Mam, we hebben een hele aardige dame ontmoet! » zei Ava.

« Ze had ontzettend veel speelgoed, » voegde Mason eraan toe. « En spelletjes en puzzels! »

Ik keek naar Richard.

‘Een vriend van mij werkt met kinderen,’ zei hij vlotjes. ‘Ik dacht dat ze het wel leuk zouden vinden.’

Ik heb er geen vragen over gesteld. Ik wou dat ik dat wel had gedaan.

Later begon hij te praten over scholen – privéscholen, met betere mogelijkheden.

‘Dat zou fantastisch voor ze zijn,’ gaf ik toe.

‘Ik vind wel de juiste plek,’ zei hij. ‘Geld is geen probleem.’

Die woorden bleven me bij en boden me meer troost dan eigenlijk zou moeten.