‘Isabelle,’ zei Daniel zachtjes, ‘wat vind je van…’
‘Mijn verloving?’ vroeg Charlotte, haar stem trillend. Ze draaide zich naar hem toe, haar ogen wijd open. ‘Danny, alsjeblieft. Ik wist het niet. Van je moeder. Van dit alles. Ik zweer het, ik wist het niet.’
Hij schrok van de bijnaam. Dat viel me op. Zij ook.
‘Dat is nou juist het probleem,’ zei hij zachtjes. ‘Je hoefde niet te weten dat mijn moeder rijk was om haar met respect te behandelen. Dat je denkt dat je dat wel had moeten doen als je het had geweten… dat is nog erger, Charlotte.’
De tranen stroomden over haar wangen en tekenden onregelmatige lijnen af tegen haar perfecte make-up.
‘Dit,’ zei ik zachtjes, ‘is het enige waarover ik niet voor jullie zal beslissen.’ Ik keek hen beiden aan. ‘Dat is een zaak tussen mijn zoon en de vrouw die vond dat zijn moeder niet goed genoeg was om haar gasten te ontvangen.’
Even leek alles in de lucht te hangen, als een ingehouden adem.
Toen verraste Charlotte me.
Ze richtte zich op.
‘Ik verdien hem niet,’ zei ze zachtjes. ‘En jou ook niet.’ Ze veegde met de achterkant van haar hand over haar wangen, waardoor haar mascara helemaal uitliep. ‘Maar als je me de kans geeft, wil ik je respect verdienen.’
Ik bestudeerde haar gezicht. Onder de paniek en de schaamte ontkiemde iets anders. Vastberadenheid.
‘Hoe dan?’ vroeg ik.
‘Door te beginnen waar ik de fout in ben gegaan,’ zei ze. Ze haalde diep adem. ‘Ik ga naar boven. Ik ga mijn excuses aanbieden. Niet alleen aan het personeel tegen wie ik heb geschreeuwd. Aan iedereen.’ Ze slikte. ‘En ik begin met helpen in de keuken waar ik je eigenlijk in wilde duwen.’
‘Charlotte,’ hijgde Vivien. ‘Je meent het toch niet? Je zult—’
‘Aan het werk,’ zei Charlotte, zich tot haar moeder wendend. Voor het eerst sinds ik haar kende, klonk er vastberadenheid in haar stem, die niet was verhard tot wreedheid. ‘Wat, eerlijk gezegd, meer is dan we de laatste tijd hebben gedaan.’
Douglas staarde haar aan alsof hij zijn dochter voor het eerst zag.
Charlotte keek me aan. ‘Niet vanwege uw dreigementen, mevrouw Romero,’ voegde ze eraan toe, haar stem verzachtend. ‘Omdat ik het mis had. En ik haat het dat ik het mis had, meer dan dat ik me voor schut zet.’
Ik knikte één keer.
‘Prima,’ zei ik. ‘Laten we weer naar boven gaan.’
De gang leek op de terugweg langer. Misschien kwam het door de nieuwe kennis die op ons drukte. De muziek uit de suite zwelde aan naarmate we dichterbij kwamen, een jazzy, gepolijste afspeellijst die plotseling te soepel klonk in de ruwe lucht.
Het gesprek verstomde weer toen we binnenkwamen. Iedereen keek ons na. Geruchten verspreidden zich sneller dan de roomservice.
Charlotte aarzelde geen moment. Ze liep rechtstreeks naar de dichtstbijzijnde medewerker – een vermoeid uitziende man in een smetteloos wit jasje die hapjes aan het schikken was – en raakte zijn elleboog aan.
‘Chef?’ zei ze, haar stem licht trillend. ‘Ik… ben je een verontschuldiging verschuldigd. Voor eerder. Voor… veel eerder, als we eerlijk zijn.’
Zijn blik werd eerst uitdrukkingsloos, toen wantrouwend, en vervolgens verbaasd toen hij langs haar heen naar mij keek. Ik knikte hem lichtjes toe.
Een voor een liep ze door de zaal. Bedienend personeel. Bloemisten. De evenementenplanner die haar klembord nog steeds stevig vasthield als een reddingsboei. Haar woorden stokten eerst, maar werden toen rustiger. Gasten fluisterden achter hun handen. Telefoons namen alles op. Geen enkele PR-strategie kon volledig inperken wat er gebeurde, en ik wilde het ook niet per se ingeperkt hebben.
Ik liep terug naar de bar, waar Clare stond met grote ogen.
