‘Isabelle,’ zei Daniel zachtjes, terwijl hij naast me kwam staan. ‘Misschien kunnen we dit beter ergens in alle privacy bespreken.’
‘Ja,’ snauwde Douglas. ‘Dat moeten we. We bespreken dit als beschaafde volwassenen, niet als…’ Hij gebaarde vaag naar de kamer, alsof het een rechtszaal voor boeren was.
Ik bestudeerde zijn gezicht even.
‘Absoluut,’ zei ik. ‘Laten we naar de privé-eetzaal gaan.’ Ik glimlachte flauwtjes. ‘Daar zou ik toch eigenlijk zitten?’
De menigte week uiteen toen we liepen. Daniel bleef aan mijn zijde. Charlotte liep vooruit, haar jurk sleepte iets achter haar aan, de glans was gedempt. Vivien klemde zich vast aan de arm van haar man, haar eerdere zelfverzekerdheid brokkelde beetje bij beetje af.
We liepen Clare en Lucas voorbij bij de keukendeuren. Hun ogen waren wijd open, hun gezichten weerspiegelden de zorgvuldige neutraliteit die het personeel aannam wanneer gasten binnen gehoorafstand ruzie maakten. Ik ving Clares blik op.
‘Kun je het team laten weten,’ zei ik, ‘dat wat er vanavond ook gebeurt, hun salaris veilig is?’
Haar lippen gingen open. ‘Ja, mevrouw,’ fluisterde ze.
‘Prima,’ zei ik. ‘Neem dan even de tijd om van de voorstelling te genieten.’
De privé-eetkamer bevond zich iets verderop in de gang, verscholen achter een discrete deur. Toen we binnenstapten, was er een kort, absurd moment waarop ik bijna moest lachen. Dit was de kamer waar ze me naartoe hadden willen verbannen – klein, elegant, met een gepolijste houten tafel en een smaakvol bloemstuk in het midden.
Nu voelde het alsof ze zich in een rechtszaal bevonden waar hun illusies terechtstonden.
Douglas draaide zich om naar me nog voordat de deur dicht was.
‘Wat wilt u nou?’ vroeg hij. ‘Een zetel in de raad van bestuur? Een afkoopsom? Ons voor schut zetten voor onze vrienden? U hebt uw punt gemaakt, mevrouw Romero. U hoeft dit niet langer te rekken.’
Ik bekeek hem met een soort afstandelijke fascinatie. Mannen zoals hij gingen er altijd van uit dat conflicten draaiden om machtsmisbruik. Ze namen aan dat iedereen iets van hen wilde. Het kwam zelden in hen op dat ze zich in een positie konden bevinden waarin ze niets te onderhandelen hadden.
‘Wat zou u mij in vredesnaam kunnen bieden,’ vroeg ik zachtjes, ‘dat ik nog niet heb?’
Hij opende zijn mond en sloot hem vervolgens weer.
‘Ik heb een meerderheidsbelang in drie hotelketens,’ vervolgde ik, mijn woorden feitelijk in plaats van opschepperig. ‘Ik ben mede-eigenaar van twee regionale luchtvaartmaatschappijen. Ik ben eigenaar van de jachthaven waar u elke zomer uw jacht aanlegt, meneer Holloway. Ik zit in het bestuur van de St. Helena Club. Uw lidmaatschap van de club wordt… herzien.’
Vivien werd bleek. « Je kunt niet— »
‘Dat kan ik,’ zei ik eenvoudig. ‘Maar daar gaat het niet om.’
‘Wat is dan het nut ervan?’ vroeg ze, haar stem trillend. ‘Als het niet om geld gaat, als je niet probeert om—’
‘Het gaat om herinneringen,’ zei ik.
Ze staarden.
‘Vijfentwintig jaar geleden nodigde een andere familie me uit in hun wereld.’ Ik liep dichter naar de tafel, mijn vingers gleden over het gladde hout. Ik rook de poets, de lichte geur van citroenolie. ‘Ze vroegen me een kleine uitbreiding voor hun bedrijf te ontwerpen. Ze lieten me hun huis zien. Hun boot. Ze vertelden me over hun plannen. En toen, op een avond tijdens het diner, glimlachte de matriarch van die familie naar me en zei dat ze erg onder de indruk was dat iemand met mijn… achtergrond naar de architectuurschool was gegaan.’
Het woord had nog steeds dezelfde scherpte als altijd, maar ik deinsde er niet langer voor terug.
