Hij lachte hardop om zijn eigen grappen. Zijn metgezellen lachten iets zachter en keken om zich heen om te zien wie er toekeek.
Ik nam een slokje van de champagne die een voorbijlopende ober me had aangeboden en liet de bubbels over mijn tong glijden.
‘Nog een glas champagne, mevrouw?’ vroeg een bekende stem vlak naast me.
Ik draaide me om en zag dezelfde jonge vrouw als in de lift – Lucas’ evenbeeld in kalmte onder druk. Op haar naamkaartje stond CLARE . Van dichtbij had ze die specifieke vorm van zelfbeheersing die ik meteen herkende: het soort dat je verdient door honderd kleine vernederingen te slikken en ervoor te kiezen ze niet uit te spugen.
‘Dankjewel, Clare,’ zei ik, terwijl ik haar mijn glas liet bijvullen. ‘Hoe lang werk je hier al?’
Ze knipperde met haar ogen, overrompeld door de vraag. « Eh—drie jaar, mevrouw. »
“En hoe bevalt het je de laatste tijd?”
Ze aarzelde. In de horeca leerde je al snel wanneer je beter niet eerlijk kon zijn. Het verkeerde zeggen tegen de verkeerde gast kon leiden tot een klacht, wat weer kon resulteren in een waarschuwing, minder diensten en uiteindelijk het niet kunnen betalen van de huur.
‘Er zijn veel veranderingen,’ zei ze voorzichtig. ‘Met de nieuwe eigenaar. Mensen zijn nerveus. Er gaan veel geruchten rond.’
‘Hopelijk goede,’ antwoordde ik, terwijl ik naar haar gezicht keek.
‘Sommige.’ Haar lippen trilden, alsof ze de drang om te glimlachen probeerde te onderdrukken. ‘Ze zeggen dat degene die het bedrijf heeft gekocht… verbeteringen aan het doorvoeren is. Betere arbeidsvoorwaarden. Het gaat over veiligheid en, eh, respect. Voor het personeel.’
‘Klinkt veelbelovend,’ zei ik.
Ze knikte, hoewel twijfel haar wenkbrauwen fronste. « Het is gewoon… voor mensen zoals wij betekenen geruchten niet altijd veel. We geloven het pas als we het zien. »
‘Prima,’ zei ik. ‘Voor zover het iets waard is, ik—’
‘Waar is de moeder van de bruidegom?’ Douglas’ stem galmde door de kamer en overstemde het geroezemoes van de gesprekken. ‘Zit ze in de keuken verstopt? Dat kan natuurlijk niet .’
Het werd stil in de kamer.
Zelfs in het schemerlicht zag ik Charlottes schouders verstijven. Viviens glimlach verstijfde en werd broos.
Ik ademde zachtjes uit. Zo veel voor subtiliteit.
‘Ik denk dat dit mijn teken is,’ mompelde ik tegen Clare, terwijl ik haar de nu lege fluit overhandigde.
Ze staarde me verward aan, maar deed een stap achteruit om me door te laten.
Ik liep naar het midden van de kamer, zoals ik altijd vergaderzalen binnenliep: zonder haast. De hakken van mijn schoenen tikten zachtjes op het marmer, een onopvallend geluid vergeleken met het gelach van Douglas Holloway.
‘Daar ben je dan,’ zei hij toen hij me zag. ‘Kom, kom, we kunnen je niet daar achterin laten verstoppen. Wat vind je hiervan?’ Hij spreidde zijn armen, waarbij hij bijna whisky uit zijn glas morste. ‘Een behoorlijke verandering ten opzichte van je gebruikelijke omgeving, neem ik aan.’
De gesprekken om ons heen verstomden. De kring werd groter toen gezichten zich naar mij toe draaiden. Sommigen waren nieuwsgierig, anderen beleefd en onverschillig, weer anderen lichtelijk geamuseerd, alsof ze vermaak verwachtten.
Uit mijn ooghoek zag ik mijn zoon. Hij stond vlak bij het terras, zijn lichaam naar ons toe gedraaid, oplettend.
Ik liet de stilte net lang genoeg duren om sommigen onrustig te laten bewegen.
‘Je hebt gelijk,’ zei ik, terwijl ik de resterende champagne in mijn glas ronddraaide. ‘Het is inderdaad anders dan mijn gebruikelijke omgeving.’
Douglas grijnsde, waarbij hij instemming verwarde met onderwerping. « Dat denk ik ook, » zei hij. « Een flinke verbetering ten opzichte van… Waar was het ook alweer? Fresno? Stockton? »
‘Daniel is opgegroeid in Oakland,’ zei ik kalm. ‘Ik heb in alle drie de steden wel eens huizen schoongemaakt.’
Er verscheen een kleine rimpel tussen zijn wenkbrauwen, alsof hij niet had verwacht dat ik zo openhartig zou antwoorden.
‘Maar weet je,’ vervolgde ik, ‘ik ben erg gewend geraakt aan penthouses. Ze zijn best comfortabel.’ Ik kantelde mijn hoofd een beetje. ‘Hoewel de renovatie van de oostvleugel van dit gebouw achterloopt op schema. Vergunningen.’ Ik klikte zachtjes met mijn tong. ‘Altijd een nachtmerrie.’
Zijn grijns verdween.
‘Hoe weet je dat?’ vroeg hij.
