‘Weet je, als je mannen zoals hij blijft aanpakken, gaan mensen verhalen over je schrijven,’ zei hij. ‘Griezelige verhalen. De legende van de zwerfkoningin van Silicon Valley.’
Ik lachte.
‘Als ze slim zijn, schrijven ze verhalen over de kinderen die na ons komen,’ zei ik. ‘De kinderen die geen zwerfkinderen meer hoeven te zijn, omdat we dat verdomde huis gaan verbouwen.’
Later die avond, terug in mijn penthouse, stond ik weer op dezelfde plek als weken eerder, met een kop koffie in de hand, uitkijkend over de stad.
Mijn telefoon trilde met meldingen die ik negeerde. Marktverslagen. Bestuursupdates. Een berichtje van Sarah met een foto van haar nieuwe puppy met een bandana van Nexus. Een e-mail van een senator die het over ‘duurzame innovatie’ wilde hebben. Het kon allemaal wel even wachten.
Ik dacht weer aan wraak.
Mensen zijn dol op dat woord. Ze verpakken het in metaforen en serveren het als entertainment. Ze juichen wanneer de underdog zijn « moment » beleeft. Ze willen dat het filmisch en strak is, een klap uitgedeeld en ontvangen, een keurige boog getekend van pijn naar gerechtigheid.
Maar zo voelde het niet.
Wraak, zo had ik geleerd, was geen gerecht. Het was een reeks beslissingen. Het was een contract nauwkeurig genoeg lezen om de onderhandelingspunten te ontdekken. Het was een ruimte binnenlopen waar iedereen je onderschat en dat accepteren. Het was iets zo solide opbouwen dat, wanneer je uiteindelijk besloot iemand een hak te zetten, je zelf een stabiele basis had om op te staan.
Het was uiteindelijk gewoon een zakelijke transactie.
Ik zette mijn lege beker neer en glimlachte flauwtjes naar mijn spiegelbeeld in het glas – moe, scherper dan vroeger, nog steeds dat meisje van de voedselbonnen en de bijbaantjes na schooltijd, alleen in betere kleren.
‘De zaken gaan goed,’ zei ik.
En dat was ook zo.
