‘Mateo,’ onderbrak ik hem zachtjes. ‘Ik zal er altijd voor je zijn. Maar respect krijg je niet, dat moet je verdienen.’
Hij liet zijn hoofd zakken, verslagen.
De bruiloft ging door, maar de oude glans verdween. De gesprekken gingen over wat er gebeurd was, terwijl Adrián en ik uitgebreid met elkaar praatten, alsof er geen twintig jaar voorbij waren gegaan.
Toen de avond ten einde liep, bood hij aan me naar huis te brengen.
‘Isabel,’ zei hij voordat ik in de auto stapte. ‘We hadden nooit mogen verdwalen.’ Als je bereid bent… zou ik graag proberen terug te vinden wat we achter ons hebben gelaten.
En voor het eerst op die dag vol wonden voelde ik hoop.
Misschien sloot het leven uiteindelijk geen hoofdstuk af… maar opende het juist een compleet nieuw hoofdstuk.
