Deel 6: Wedergeboorte
Een jaar later.
De herfstlucht was fris. Margaret zat op de veranda van haar kleine, gezellige huisje. De bladeren kleurden goud en rood.
Er stopte een auto. Het was een bescheiden sedan, voorzien van handbediening.
Emily stapte naar buiten. Ze gebruikte een wandelstok – haar linkerbeen zou nooit helemaal genezen en ze zou altijd mank blijven lopen. Een lang, dun litteken liep langs haar gezicht, een blijvende herinnering aan de nacht dat ze stierf en terugkeerde.
Maar ze glimlachte.
Ze liep langzaam maar zeker het pad op. Ze hield een grote envelop vast.
‘Ik heb hem,’ zei Emily, terwijl ze met de envelop zwaaide.
‘De acceptatiebrief?’ vroeg Margaret, terwijl ze haar thee neerzette.
‘Verpleegkundeopleiding,’ straalde Emily. ‘Ik begin in januari. Ik wil op de intensive care werken. Ik wil mensen helpen die… die niet voor zichzelf kunnen spreken.’
Margaret stond op en omhelsde haar dochter. Ze voelde haar warme gloed, het leven in haar.
“Ik ben zo trots op je, Em.”
« Oh, en ik heb een brief van de makelaar gekregen, » voegde Emily eraan toe, zittend in de schommelstoel op de veranda. « Het landgoed Gable is eindelijk verkocht op een veiling. »
‘Echt waar?’ vroeg Margaret.
‘Ja. Het geld van de verkoop is net op mijn rekening gestort. Het is… het is meer geld dan ik weet wat ik ermee moet doen, mam.’
‘Je vindt er wel een oplossing voor,’ zei Margaret. ‘Misschien ‘Emily’s Huis’ – die schuilplaats die je wilde bouwen?’
‘Ja,’ zei Emily zachtjes. ‘Een plek waar niemand aan de kant wordt geschoven.’
Ze zaten een tijdje in stilte toe te kijken hoe de zon onder de horizon zakte.
Margaret dacht terug aan die nacht. Ze dacht aan het gewicht van de benzinekan. Ze dacht aan de hitte van de lucifer. Ze was een seconde verwijderd geweest van een moordenaar. Een seconde verwijderd van het verbranden van haar ziel tot as.
Als ze die wedstrijd had verloren, zouden Brad en zijn moeder dood zijn, ja. Maar Emily zou wees zijn. En Margaret zou in een kooi zitten.
In plaats daarvan zaten de monsters weg te rotten in gevangeniscellen, beroofd van hun fortuin en hun namen. En Emily was hier, met een toekomst in haar handen.
De wet was trager dan het vuur, maar de gevolgen ervan waren veel, veel ernstiger.
‘Mam?’ vroeg Emily, waarmee ze de stilte verbrak.
“Ja, schatje?”
‘Denk je wel eens aan hen? Brad en zijn moeder?’
Margaret nam een slokje thee en keek naar de levendige kleuren van de levende wereld om haar heen. Ze keek naar haar dochter, die door de hel was gegaan en er met een lantaarn in haar hand uit was gekomen.
‘Wie?’ vroeg Margaret.
En toen de zon onderging, begonnen ze allebei te lachen.
