Van tante naar moeder, zonder aarzeling.
Op mijn 27e tekende ik de adoptiepapieren. Niet uit heldhaftigheid. Uit liefde. Misschien ook wel uit angst. Ik weigerde Manon koude gangen, een reeks pleeggezinnen en eindeloos wachten te laten meemaken. Ik wilde dat ze wist wat het betekende om ergens bij te horen.
Dertien jaar lang was ik er voor haar. De verjaardagen, het huiswerk tot diep in de nacht, het verdriet, het lachen, de stiltes. Ik heb haar keer op keer verteld dat ze geliefd, uitverkoren en gewenst was. Dat ze nooit alleen zou zijn.
