Ik dacht dat ik er klaar voor was. Ik had immers veel ergere dingen overleefd. Maar niets bereidt je echt voor op het moment dat het kind dat je hebt gekozen om lief te hebben, je dwingt om los te laten.
Een belofte geboren in de kindertijd
Ik groeide op in een weeshuis. Camille ook. Twee kleine meisjes zonder ouders, zonder wortels, maar met één zekerheid: ooit zouden we het gezin stichten dat we nooit hadden gehad. Een warm, stabiel, liefdevol gezin. Een gezin dat zou blijven bestaan.
Jaren later raakte Camille zwanger. De vader vertrok. Alweer. Ik was er natuurlijk bij. Bij de geboorte. Bij de slapeloze nachten. Bij de twijfels. Toen Manon geboren werd, werd iets in mij voorgoed vastgezet.
Toen, op een regenachtige ochtend, stortte alles in. Camille kwam nooit meer thuis. Manon was vijf jaar oud. En plotseling was ik de enige volwassene die er nog voor haar was.
