Een paar dagen later ging de deurbel vroeg in de ochtend. Een kleine groep was op bezoek gekomen, ontroerd door wat mijn zoon had gemaakt. Ze spraken niet over erkenning, maar over het voortzetten van een cyclus van vriendelijkheid – een cyclus die begon met mijn man en nu voortleefde via mijn zoon. Hun bezoek betekende een keerpunt voor ons. Het herinnerde me eraan dat zelfs in moeilijke tijden mededogen kan groeien en verder kan reiken dan we verwachten. Soms kunnen de kleinste daden rimpelingen veroorzaken die op de meest betekenisvolle manieren terugkeren.
