Hij was altijd al creatief geweest en vond vaak troost in eenvoudige, praktische bezigheden. Na het overlijden van zijn vader bracht hij lange uren door aan tafel met stof en garen, geconcentreerd en kalm. Op een avond vroeg hij of hij een paar oude overhemden van zijn vader mocht gebruiken. Het was geen gemakkelijke beslissing, maar ik vertrouwde op zijn intentie. In de daaropvolgende dagen merkte ik zijn stille vastberadenheid op terwijl hij werkte. Toen ontdekte ik op een avond wat hij had gemaakt: kleine, met de hand genaaide teddyberen, elk zorgvuldig gestikt en vol betekenis.
Toen hij me vertelde dat hij de beren aan kinderen in een lokaal opvanghuis wilde geven, begreep ik dat dit meer was dan een project. Het was zijn manier om verlies om te zetten in vriendelijkheid. We bezochten samen het opvanghuis en ik zag hoe de kinderen de beren met oprechte vreugde in ontvangst namen. Op dat moment veranderde er iets voor ons beiden. De zwaarte die we met ons meedroegen voelde lichter aan, vervangen door een gevoel van verbondenheid en zingeving. Wat we ons niet realiseerden, was dat deze simpele daad ook anderen in stilte had geraakt.
