De afstand die volgde
In de dagen die volgden, voelde ons huis leeg aan. De maaltijden verliepen in stilte. Haar verdriet was te zien in de kleinste gebaren: de voorzichtige manier waarop ze zich bewoog, het trillen in haar handen, de pijn in haar ogen. Ik had iets kostbaars vernietigd, iets dat in vijftien jaar van liefde en gedeelde strijd was opgebouwd. Of het ooit nog zou helen, was onzeker.
Toen, op een ochtend, veranderde er iets. Ze begroette me met een zachte, ingetogen glimlach. Die avond kookte ze mijn favoriete gerecht, een herinnering aan onze eerste jaren samen. In de weken erna verschenen er kleine, handgeschreven briefjes: Rij voorzichtig. Eten om zeven uur. Ik hou van je.
Haar kalme, weloverwogen gebaren troostten me… en maakten me tegelijkertijd doodsbang.
