Ik slikte. « Wat zijn we aan het doen? »
Buiten werd de muziek steeds harder.
We stonden op het punt de taart aan te snijden.
En mijn vader had geen idee dat zijn feest op het punt stond uit te lopen op een afrekening.
We gingen samen terug naar de receptie. Papa zag ons meteen en glimlachte opgelucht.
« Daar ben je dan. Ik begon me al zorgen te maken. »
‘We moeten praten,’ zei ik.
Haar glimlach verdween. « Kan het even wachten? »
« Nee. »
De omringende gesprekken verstomden. Laura verstijfde.
Mijn broer stapte naar voren. « Mama wist het. Van alles. »
‘Weet je wat?’ vroeg papa.
Ik tilde de envelop op. « Ze wist van jou en haar zus. Ze wist van het kind. En ze wist waarom je gebleven was. »
Laura fluisterde zijn naam.
« Stop. »
Vader grinnikte. « Je hebt het mis. »
« Nee, » antwoordde ik kalm. « Jij bent het. »
Robert vervolgde: « Ze heeft het testament veranderd. Alles gaat terug naar ons. Jij krijgt niets. »
Het gezicht van mijn vader betrok. « Dat is onmogelijk. »
« Nee, » antwoordde ik. « Dat is al gebeurd. »
Laura liep bij hem weg. « Je zei dat het geregeld was. »
Ik keek hen beiden aan. « Dit huwelijk heeft jullie toekomst niet veiliggesteld. Het heeft de waarheid aan het licht gebracht. »
We zijn vertrokken zonder afscheid te nemen.
Een paar maanden later verliet Laura hem ook. Liefde, zo blijkt, vervaagt snel als er niets meer te erven valt.
Moeder had gelijk. Ze vocht niet tot haar dood. Ze won, in stilte.
