Mijn vader naaide een jurk voor me van de trouwjurk van mijn overleden moeder voor het schoolgala – mijn leraar lachte tot er een agent binnenkwam.
Toen ze weg waren, leek de kamer weer tot leven te komen.
Lila raakte mijn arm aan. « Sydney? »
Ik keek naar mijn jurk. Mijn handen trilden.
« Fijne avond, Sydney. »
Advertentie
‘Hé,’ zei ze. ‘Kijk eens naar me. Je ziet er prachtig uit.’
Een jongen uit mijn geschiedenisles kwam dichterbij. « Ik hoorde dat jouw vader dat gemaakt heeft? Echt? »
‘Ja,’ zei ik. ‘Dat deed hij.’
Hij floot zachtjes. « Dan is je vader een genie. »
En plotseling keken mensen me niet meer aan alsof ik iets breekbaars was. Ze glimlachten, iemand vroeg me ten dans, en Lila trok me de dansvloer op voordat ik nee kon zeggen. En voor het eerst die avond lachte ik zonder geforceerd te zijn.
« Ik hoorde dat je vader dat gemaakt heeft? Echt? »
