Maar ik wist ook dat ik haar eraan moest herinneren wie ik was.

De kerstdiners in mijn familie waren legendarisch. We deden nooit iets halfslachtig. Ik wist hoe ik een gastheer moest zijn. Ik wist hoe ik een grote groep mensen moest voeden. En als ik voor negen mensen ging koken, deed ik dat op mijn eigen manier.

Dus ik maakte een plan.

Gebraden kalkoen met kruiden. Romige aardappelpuree met geroosterde knoflook. Vulling met salie en worst. Zelfgemaakte cranberrysaus. Wortels met honingglazuur. En mijn pecannotentaart – die waar iedereen me jarenlang om smeekte mee te nemen naar feestjes.

Op kerstavond stond ik voor zonsopgang op en ging meteen naar de keuken. Frank Sinatra speelde zachtjes op de achtergrond terwijl ik aan het werk was. Tegen de middag rook het huis naar rozemarijn en kaneel.

De eerste gasten arriveerden. Jassen stapelden zich op bij de deur. Gelach vulde de woonkamer.

Toen het diner werd geserveerd, zag de gedekte tafel eruit alsof hij zo uit een tijdschrift was gekomen.

Een van Connors vrienden nam een ​​hap en zei: « Lucy, dit is ongelooflijk. Heb je dit allemaal zelf gemaakt? »

‘Ja,’ antwoordde ik kortaf.

Connor straalde. Trots spatte van zijn gezicht af.

En Eva?

Ze glimlachte beleefd, maar ik zag het – een flits van besef. Misschien zelfs schaamte. Ze had geen lepel aangeraakt, en toch stond daar dit feestmaal.

Nadat de gasten vertrokken waren en de afwas zich hoog opstapelde in de gootsteen, kwam Eve rustig naar me toe.

‘Lucy, kunnen we even praten?’

Ik droogde mijn handen af. « Natuurlijk. »

Ze aarzelde. « Ik besefte niet hoeveel ik op je heb geleund. Ik ben de laatste tijd uitgeput en ik denk… dat ik je te veel heb laten dragen. Het spijt me. »

Dat had ik niet verwacht.

Ik bekeek haar aandachtig.

‘Ik vind het niet erg om te helpen,’ zei ik vriendelijk. ‘Maar ik ben geen vijfentwintig meer. Ik heb behoefte aan samenwerking, niet aan opdrachten.’

Ze knikte snel. « Je hebt gelijk. We horen een team te zijn. »