Hoofdstuk 3: De woede van de matriarch
‘Stap in,’ beval Evelyn. Haar stem was zwak, maar haar ogen straalden een vuur uit dat de sneeuwstorm om ons heen kon doen smelten.
Ik sprong in de auto. De verwarming stond hoog. Evelyns chauffeur, een enorme man genaamd Arthur die al dertig jaar voor haar werkte, gaf me meteen een wollen deken en een thermoskan met warme thee.
Evelyn omhelsde me niet. Ze was geen knuffelaarster. Ze keek me met intense, berekenende ogen aan terwijl ik Maya inwikkelde en thee in mijn trillende mond goot.
‘Waarom ben je op straat, Elara?’ vroeg ze.
‘Mark is weg,’ ratelde ik. ‘Hij heeft het geld meegenomen. Mijn ouders… mijn ouders wilden me niet binnenlaten. Ze zeiden dat ik Leo zou storen.’
Evelyns gezicht betrok. ‘En waarom ben je niet in het huis aan de oostkant? Dat huis dat ik je heb gegeven?’
Ik keek haar verward aan. ‘Welk huis? Mam zei dat je het verkocht had. Ze zei dat je je bezittingen te gelde had gemaakt om Leo’s collegegeld te betalen, omdat hij was aangenomen op die privéschool.’
De stilte in de auto was oorverdovend. Zelfs Arthur keek achterom in de achteruitspiegel, met grote ogen.
Evelyn klemde haar wandelstok zo stevig vast dat haar knokkels wit werden. Een ader in haar slaap klopte hevig.
‘Verkocht?’ fluisterde ze. ‘Om Leo te betalen ?’
Toen lachte ze. Het was een droog, angstaanjagend geluid.
‘Ik heb het niet verkocht, Elara. De eigendomsakte zit in een trustfonds. Jouw moeder… zij moet de papieren gevonden hebben. Ze heeft tegen je gelogen. Ze heeft tegen mij gelogen.’
Evelyn leunde achterover en sloot even haar ogen. Toen ze ze weer opendeed, was de grootmoeder verdwenen. De zakenman was terug.
‘Waar zijn ze nu?’ vroeg Evelyn.
‘Thuis,’ zei ik. ‘We vieren Leo’s nieuwe baan als ‘vicepresident’ bij papa’s bedrijf.’
‘Het bedrijf van mijn vader,’ sneerde Evelyn. ‘Een bedrijf dat ik heb gefinancierd. Een bedrijf dat momenteel opereert vanuit een gebouw dat ik bezit.’
Ze tikte met haar wandelstok op de vloer van de auto.
‘Arthur,’ zei ze.
“Ja, mevrouw Vance?”
