Meneer Harper negeerde hem.

‘Je oma heeft me ook gevraagd om je te zeggen dat je Baileys halsband moet omdraaien en goed moet kijken,’ zei hij tegen me. ‘Vooral naar zijn naamplaatje.’ Even knipperde ik alleen maar met mijn ogen, maar Bailey kantelde zijn kop en gaf een zacht piepend geluid, alsof hij dit deel van het script al kende. Mijn handen trilden toen ik bukte en het kleine ronde naamplaatje aan zijn halsband omdraaide.

Op de voorkant stonden zijn naam en het huisnummer, die bijna helemaal waren weggesleten.

Op de achterkant stonden drie strakke lijnen die mijn hele wereld in een seconde op zijn kop zetten.

Een klein banklogo.

Een 10-cijferige code.

De initialen van mijn oma.

‘Wat is dat in hemelsnaam?’ riep Zack, die al half uit zijn stoel was gekomen om voorover te buigen en naar het label te staren. Meneer Harper vouwde zijn handen alsof hij deze zin al dagen in zijn hoofd had geoefend.

« Dat label is de sleutel tot de privé-trustrekening van je grootmoeder, » zei hij.

Het werd zo stil in de kamer dat ik de klok achter me hoorde tikken.

Zack knipperde als eerste met zijn ogen. « Privé wat? »

« Uw grootmoeder heeft het fonds in 1989 opgericht, » zei meneer Harper. « Ze ontving een grote erfenis van een bejaarde buurman voor wie ze had gezorgd aan het einde van zijn leven. Hij liet haar zijn huis en zijn spaargeld na. Ze verkocht het huis, leefde bescheiden en investeerde de rest voor de toekomst. »