Even dacht ik dat ik hem verkeerd had verstaan.

Zack had niets verkeerd verstaan; hij barstte in luid, hikkend lachen uit.

‘Stop,’ wist hij uit te brengen, terwijl hij zijn ogen afveegde. ‘Stop, ik kan niet ademen. Heeft ze je de hond achtergelaten? Die oude bastaard? Is dat alles?’

Hij schudde zijn hoofd. « Jammer dan. Al die tijd de verpleger gespeeld, en dan krijg je een bejaarde hond met slechte gewrichten. »

Bailey drukte zich dichter tegen mijn benen aan alsof hij elk wreed woord begreep. Ik sloeg mijn armen om zijn nek en fluisterde in zijn vacht: « Het is oké, jongen, jij bent alles wat ik nodig heb. »

En het punt is, op dat moment meende ik het echt.

Oma vertrouwde mij het dier toe waar ze het meest van hield, het enige levende wezen dat de afgelopen dertien jaar bijna elke dag bij haar was geweest.

Ik had die baan met plezier aangenomen, zelfs als er verder niets bij zat.

Maar meneer Harper schraapte opnieuw zijn keel en zijn uitdrukking veranderde in iets voorzichtiger. ‘Er is nog één document,’ zei hij, terwijl hij de blauwe envelop oppakte die ik eerder niet had opgemerkt.

Mijn hart sloeg even over, zoals wanneer je bijna een trede mist op de trap.

‘Dit is de laatste instructie van je grootmoeder,’ zei hij. ‘Ze heeft me opgedragen dit pas te lezen nadat Bailey officieel door zijn nieuwe eigenaar was geaccepteerd.’ Hij keek me aan.

‘Je hebt hem geaccepteerd, Lily?’ Ik knikte verward. ‘Natuurlijk.’

Zack rolde met zijn ogen. « Ja, ja, ze neemt de hond wel mee, nou ja. Kunnen we nu ophouden? »