Hij was **mijn ex-vriendje**.

Dezelfde man die twee jaar geleden mijn hart brak… de man die zonder uitleg was verdwenen… de man die ik maandenlang had geprobeerd te vergeten.

Hij stond in de gang van mijn moeder.

Glimlachend.

Haar hand vasthouden.

Mijn moeder straalde van trots.

“Aaron, dit is mijn dochter. Degene over wie ik je zoveel heb verteld!”

Zijn ogen waren op de mijne gericht – en ik kon het zien.

Herkenning.

Schok.

Schuld.

Maar hij zei niets.

Hij hoefde dat niet te doen.

Mijn benen voelden slap aan. Een golf van misselijkheid overviel me.

Ik dwong mezelf te glimlachen, hoewel mijn handen trilden.

Het diner was een ware kwelling.

Ze lachten. Ze raakten elkaars handen aan.

Hij zei tegen haar dezelfde lieve woorden die hij ooit tegen **mij** had gezegd.

Dezelfde grappen.

Steeds dezelfde verhalen.